Ατομική έκθεση Μεταξοτυπίας στο “Μετς” Κεντρο Τεχνών
Διάρκεια/ duration: 15.11.22– 26.11.22
Συντονισμός, Coordination: Νιόβη Κρητικού, Επιμέλεια/Curation : Αθηνά Μισεγιάννη
Γράφει η Αθηνά Μισεγιάννη: Η εικαστική δουλειά της Εύας Αγγελάκα αποτελείται από ένα σύνολο μεταξοτυπιων και έργων σε καμβά. Έντονα χρώματα και σχήματα αποτυπωμένα συνήθως, σε ένα λευκό φόντο, μας παραπέμπουν έντονα στην Ιαπωνική τέχνη και κουλτούρα, με την οποία η καλλιτέχνις διατηρεί μια έντονη σύνδεση. Συχνά επαναλαμβανόμενα μοτίβα δημιουργούν ένα πλήθος αφηγήσεων σχετικά με τη μεταβλητότητα, την παροδικότητα, την ομορφιά και το ατελές, υπό το πρίσμα της Ιαπωνικής φιλοσοφίας και συγκεκριμένα του wabi sabi. Σύμφωνα με το wabi sabi, η ομορφιά των αντικειμένων έγκειται στην ατέλεια, στην λεπτομέρεια, η οποία διακόπτει την τελειοποιημένη μορφή τους. Συνεπής στα παραπάνω, η καλλιτέχνις επιδιώκει και υπερθεματίζει τα λάθη που συχνά προκύπτουν κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Όχι απλώς δέχεται τα λάθη, όταν αυτά συμβούν τυχαία, αλλά ακολουθεί μια παράδοξη δημιουργική διαδικασία βασισμένη στην πρόθεση της να κάνει το « λάθος » μέρος του έργου.
Η Εύα Αγγελάκα χρησιμοποίει κατ’ επανάληψη μοτίβα λουλουδιών, σαν μια αναφορά στην ανθρώπινη φύση αλλά και τον ερωτισμό. Τα λουλούδια και πιο συγκεκριμένα ο λωτός, αποτυπώνεται διαρκώς σε διαφορετικές φάσεις / οπτικές γωνίες και χρωματικές επιλογές, δημιουργώντας κυκλικά μοτίβα. Ο λωτός δεν αποτελεί μια τυχαία επιλογή αλλά μια ξεκάθαρη αναφορά στην ινδουιστική φιλοσοφία, με όλο το εννοιολογικό βάρος που φέρει το συγκεκριμένο άνθος.
Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε, ότι η καλλιτέχνις, έχοντας ως «εργαλεία » την κυκλική αφήγηση, την επανάληψη, τα παστέλ χρώματα συχνά σε αντίθεση με το κόκκινο και τα λουλούδια, αποσκοπεί σε μια σύνδεση με την ίδια την ουσία της ανθρώπινης φύσης. Θέτει υπαρξιακά ερωτήματα αναφορικά με τον θάνατο, την ομορφιά, τον ερωτισμό, μα κυρίως σχετικά με το ατελές και το παροδικό της φύσης και βεβαίως του ίδιου του ανθρώπου.
¨Ανεμοφιλία, κείμενο της Ευας Αγγελάκα: “Η ιαπωνική έννοια “wabi-sabi” που αναδεικνύει την παροδικότητα και ατέλεια των πραγμάτων, είναι κεντρικής σημασίας ως έννοια και μεθοδολογία στο έργο μου. Σχέδια στο χέρι και σε 3D, δημιουργούν μοναδικές μεταξοτυπίες.
Η επανάληψη σαν πρακτική, ορίζεται σαν η απόλαυση που οδηγεί την επανάληψη, ή αλλιώς, η επανάληψη που προσπαθεί για την απόλαυση (Lacan) ενώ οδηγεί και στην μεταμόρφωση των στοιχείων. Η κίνηση του αέρα, κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας για τη ζωή στον πλανήτη ως μέσο επικονίασης, αλλά και ως τρόπος τυχαίας τοποθέτησης αντικειμένων στο χώρο, ζωντανεύει τα αντικείμενα κυριολεκτικά και μεταφορικά στην ζωγραφική επιφάνεια. Η μεθοδολογία του αέρα ως τυχαιότητα καθιστά ορατό το αόρατο μέσα από τις κινήσεις των αντικειμένων, απεικονίζοντας τον άνεμο, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί μια αίσθηση του θείου και μας υπενθυμίζει τους δεσμούς μας με τη φύση.
Από μια μετα-φεμινιστική θέση και νεο-παγανιστική πρακτική, συνεχίζω να εξερευνώ ανιμιστικές Σιντοϊστικές παραδόσεις και την έννοια του αποτροπαϊκού συμβόλου. Το πραγματικό και το επινοημένο συνυπάρχουν, αυτοπροσωπογραφίες, συνδιαλέγονται με αρχετυπικά σύμβολα, Ιαπωνικούς θυρεούς και λωτούς – το ιερό λουλούδι του Ινδουισμού και του Βουδισμού. Η παρουσία των κόκκινων σφραγίδων παραπέμπει στην Ιαπωνική τέχνη, σε μια όμως μετα-Ιαπωνική κατάσταση ύπαρξης και ερμηνείας της Ιαπωνίας.
Η ενότητα έργων εξερευνά την ιδέα της κίνησης, της παράβασης ή υπέρβασης (transgression) και διαμέσου της ευχαρίστησης, που εμπεριέχοντας τη γνώση του θανάτου λειτουργεί ως ανατρεπτική και αποσταθεροποιητική δύναμη ικανή να κινητοποιήσει, και βάζει άνω τελεία με την εξής πρόταση:
“We don’t ever transgress. Sneaking around is not transgressing. Seeing a door half-open is not the same as going through it.” Lacan, Seminar XVII ” (ENG BELOW)


























ΕΝ
Curator Athina Misegianni: The visual work of Eva Angelakas consists of silkscreen prints and works on canvas. Bright colors and shapes imprinted usually on a white background strongly refer us to Japanese art and culture, with which the artist maintains a strong connection. Often repeated patterns reveal a multitude of narratives about changeability, transience, beauty and the imperfect, in the light of Japanese philosophy and specifically of wabi sabi. According to wabi sabi, the beauty of objects lies in the imperfection, in the detail which interrupts their perfected form. Consistent at above, the artist pursues and over thematizes mistakes, which often arise during artistic creation. She doesn’t just accept mistakes when they happen by chance, but follows a paradoxical creative process based on her intention to do the “mistake” part of the artwork.
Eva Angelaka repeatedly uses flower motifs, as a reference to human nature but also to sensuality. The flowers and more specifically the lotus, is constantly captured in different phases / angles and color options, creating circular patterns. The lotus is not a random choice but a clear reference to Hindu philosophy, with all the conceptual weight the specific flower carries.
In conclusion, we could say that the artist, having as “tools” circular narration, repetition, pastel colors often contrasted with red and dark, aims at a connection with the very essence of human nature. She raises existential questions regarding death, beauty, eroticism, but mainly about the imperfection and transience of nature and man himself.
Eva Angelaka:
Anemophilia, text from Eva Angelaka
The Japanese concept of “wabi-sabi”, highlighting the transience and imperfection of things, is of central importance as a concept and methodology in my work. Hand and 3D drawings create unique screen prints.
Repetition as a practice is defined as the pleasure driving the repetition, or otherwise, the repetition that strives for pleasure (Lacan) while also leading to the transformation of the elements. The air movement, vital to life on the planet as a means of pollination, but also as a way of randomly placing objects in space, animates the objects literally and figuratively on the painted surface. The methodology of air as randomness makes visible the invisible through the movements of objects, depicting the wind, while at the same time evoking a sense of the divine and reminding us of our ties to nature.
From a post-feminist position and neo-pagan practice, I continue to explore animistic Shinto traditions and the concept of the apotropaic symbol. The real and the invented coexist, self-portraits, dialogue with archetypal symbols, Japanese shields and lotuses – the sacred flower of Hinduism and Buddhism. The presence of the red seals refers to Japanese art, but in a post-Japanese state of existence and interpretation.
These artworks explore the idea of movement, transgression, also through pleasure, which, containing the knowledge of death, functions as a subversive and destabilizing force capable of mobilizing, and concludes with the following thought:
“We don’t ever transgress. Sneaking around is not transgressing. Seeing a door half-open is not the same as going through it.” Lacan, Seminar XVII